Seçici ifşa ve sıfır-bilgi: veriyi değil, olguyu göster

Modern dijital kimliğin en güçlü fikri aynı zamanda en yalın ifade edilenidir: bir doğrulayıcıya yalnızca ihtiyacı olanı ver, fazlasını değil. İki kriptografi katmanı bunu gerçek kılar: selective disclosure ve zero-knowledge ispatları.

Selective disclosure (SD-JWT)

Bir credential, claim’ler kümesidir. Issuer, ham değerleri değil, onların salted hash’lerini imzalar. Bir claim’i açmak için holder, o claim’in tuzunu (salt) ve değerini gösterir; doğrulayıcı hash’i yeniden hesaplayıp imzalı kümeyle karşılaştırır. Açılmayan claim’ler hiçbir şey sızdırmaz — salt onları geri-çevrilemez kılar.

for each claim c_i with random salt s_i:
    d_i = H( s_i || c_i )
issuer signs the set  D = { d_1, ..., d_n }

reveal claim i:  holder shows (s_i, c_i)
verify:          H(s_i||c_i) == d_i  AND  d_i in D  AND  Sig_issuer(D) ok

Zero-knowledge: değersiz bir olgu

Selective disclosure yine de açılan alanı tam gösterir. Zero-knowledge ispatları bir adım öteye gider: gizli bir değer üzerinde bir predicate kanıtlarsın. Klasik örnek — doğum tarihini açmadan “yaş ≥ 18” kanıtlamak — imzalı bir commitment üzerinde bir range proof’a dönüşür. Doğrulayıcı yalnızca bir boolean öğrenir.

issuer signs commitment  C = Commit(birth_date, r)
holder proves in zero knowledge:
    exists (birth_date, r):  C = Commit(...)  AND  today - birth_date >= 18y
verifier learns ONLY the boolean  (range proof: Bulletproofs / BBS+)

BBS+ imzalarıyla sunumlar aynı zamanda unlinkable hale gelir — iki doğrulayıcı aynı kişiyi gördüğünü anlayamaz. Bu primitifler yol haritamızda; olgunlaştıkça ve denetimden geçtikçe girer. Daha fazlası: Seçici ifşa ve SD-JWT.